Machiel van Zanten

tekst & redactie

Notaris Karen Verkerk:

'Ik geniet ervan om met het recht te spelen'

Balletlerares worden, dat was haar droom. Toch begon Karen Verkerk in 1983 aan een rechtenstudie in Nijmegen. Daar ontdekte ze dat je ook in de juridische wereld creatief kunt zijn. Inmiddels werkt ze al dertig jaar als notaris bij Dirkzwager. “Ik ben een uitgesproken notaris geworden.”

“Mijn moeder nam me vaak mee naar de schouwburg. Toen ik daar als achtjarig meisje Het zwanenmeer zag, was ik meteen verkocht. Dat wilde ik ook. Vanaf dat moment was ik volledig gefocust op ballet. Ik was te laat begonnen om als ballerina het podium op te kunnen. Maar balletlerares worden, kon wel. Na de middelbare school wilde ik naar de balletacademie. Ik kón het, maar stond zo te trillen dat ik mijn auditie verknalde en niet werd aangenomen.”

Dus moest Verkerk op zoek naar een alternatief. “Ik kon goed leren en vond geschiedenis en rechten wel interessant. Maar ik had me er nooit echt in verdiept omdat ik met ballet verder wilde. Mijn moeder drukte me op het hart dat vrouwen economisch zelfstandig moeten zijn. Ik dacht dat rechten me daarvoor betere perspectieven zou bieden dan geschiedenis.”

Hamstring

Dus meldde Verkerk zich in 1983 voor een rechtenstudie in Nijmegen. Ze bleef in haar woonplaats Cuijk wonen omdat het anders - met al twee broers op kamers - erg kostbaar voor haar ouders zou worden. “Ik haalde mijn propedeuse met mooie cijfers, maar vond er helemaal niets aan. Al die grijze gebouwen aan de Thomas van Aquinostraat. Ik zat niet bij verenigingen, want mijn wereld was de balletwereld. Ik at niet veel en dronk al helemaal niet, dus ik had weinig te zoeken in het studentenleven. Ik ging alleen maar naar college.”

Intussen bleef de balletopleiding trekken. “Al tijdens mijn propedeuse dacht ik: ik ga opnieuw auditie doen. Maar op een gegeven moment scheurde ik een hamstring. Het was lang onduidelijk wat ik had, maar de blessure betekende het einde van mijn balletcarrière. Dat vond ik ontzettend moeilijk. Niet alleen kon ik geen auditie meer doen, ik mocht helemaal niet meer dansen.”

In datzelfde jaar werd haar vader ernstig ziek en was ze thuis hard nodig. Omdat de kansen op een balletloopbaan verkeken waren, verzoende Verkerk zich met haar rechtenstudie. Ze werd actiever in het studentenleven en kreeg zowaar plezier in de colleges. “Ik genoot van Jan Leijten. Als hij Burgerlijk procesrecht gaf, dacht ik: ah, nu snap ik het! Bij Privaatrecht ontdekte ik de redelijkheid en billijkheid. Ik werd gegrepen door de creativiteit in het denken. Ik ben zelf creatief en geniet ervan om met het recht te spelen.”

Verkerk studeerde af in het ondernemingsrecht bij Sjef Maeijer en Harry Honée. “Zij gaven samen een werkgroep voor studenten die hun scriptie schreven. Er was voortdurend interactie. En je móest voorbereid zijn, anders werd je echt te kijk gezet. Die mannen pasten al hun ervaring toe op de casussen die we behandelden. Dat was een feestje om naar te luisteren.”

Levenservaring

Eenmaal afgestudeerd wilde Verkerk aanvankelijk de advocatuur in. “Dankzij mijn cijferlijst en mijn scriptie kwam ik vrij gemakkelijk op gesprek bij kantoren. Maar dan zagen ze een klein meisje van 22 en zeiden ze: ‘Ga eerst wat levenservaring opdoen en kom dan terug.’ Vanwege de ziekte van mijn vader was ik altijd thuis blijven wonen. Kort na mijn afstuderen was hij overleden. Door zijn ziekbed had ik juist een heleboel levenservaring opgedaan, maar ik had toen niet het lef om dat te zeggen.”

Een advocaat die haar scriptie had begeleid, zei: ‘Als je het ondernemingsrecht zo leuk vindt, waarom ga je dan niet het notariaat in?’ Ik dacht: het notariáát? Dat leek mij oersaai. Mijn scriptie ging over het kapitaalbeschermingsrecht bij de besloten vennootschap, maar gek genoeg had ik me nooit gerealiseerd hoe belangrijk notarissen in de wereld van nv’s en bv’s zijn.”

Verkerk waagde de stap en werd nog tijdens haar studie Notarieel recht aangenomen bij Sasse, Venemans & Ribbers, een Arnhems notariskantoor met een echte ondernemingsrechtpraktijk. Ze was amper twee weken in dienst toen de fusie werd aangekondigd met Dirkzwager en Kroeskamp. “Ik heb dus echt de start van het huidige Dirkzwager meegemaakt.”

Inmiddels werkt ze daar al dertig jaar. “Ik houd me vooral bezig met het inrichten van structuren voor ondernemingen en het opstellen van statuten. Ook ben ik betrokken bij grotere overnames. Dan geniet ik ervan om meewerkend voorman te zijn: stukken voorbereiden, meedenken over structuren, overleg met partijen en andere adviseurs. Het werk is ongelooflijk afwisselend. Ik weet ’s ochtends vaak niet wat ik die dag ga doen.”

Bij Dirkzwager heeft ze alle belangrijke stadia doorlopen: partner (de eerste vrouwelijke), bestuurslid en -voorzitter van het kantoor. Al die tijd was ze op haar plek. “Omdat de basis een groot notariskantoor was, hebben de notarissen bij ons altijd een eigen positie gehad. Wij zijn nooit de stempelaars van de advocatuur geworden.”

Rode draad

Verkerk is sinds drie jaar voorzitter van de Stichting Beroepsopleiding Notariaat (SBN). “We vergaderen bijvoorbeeld over de invulling van de opleiding, eventuele knelpunten, de docenten, de positie van zij-instromers, enzovoort. Het is belangrijk om voortdurend te evolueren zodat de opleiding blijft passen bij wat studenten verwachten en wat de praktijk vraagt.”

De universitaire opleiding Notarieel recht bestaat binnenkort zestig jaar. Hoewel Verkerk daar niet rechtstreeks bij betrokken is, heeft ze wel ideeën over de toekomst ervan. “Het vak van notaris is heel anders dan dat van een rechter of advocaat. Daarom is het belangrijk dat Notarieel recht een aparte opleiding blijft. Tegelijkertijd kan het nuttig zijn om elementen uit andere studies, zoals Bedrijfskunde, mee te nemen. En omdat het notariaat zo conjunctuurgevoelig is, zou het goed zijn als mensen makkelijker uit andere studies konden overstappen naar de notariële opleiding.”

Terugkijkend heeft Verkerk veel gehad aan haar studietijd. “In Nijmegen ben ik een echte jurist geworden én gebleven. Ik voelde me aanvankelijk een vreemde eend in de bijt in het notariaat, maar ben toch een uitgesproken notaris geworden. Ik heb nooit meer terugverlangd naar de advocatuur.“ En het ballet, speelt dat nog een rol in haar leven? ”Absoluut! Ik ga nog steeds graag naar voorstellingen, zit in een Geefkring van het Nationale Ballet en ons kantoor sponsort Introdans. Dus ballet blijft een rode draad in mijn leven, al is het nu vooral passief.”

Verschenen in Radboud Rechten, november 2019.